Ciało w ich rękach jest nie tylko przedstawione, ale i wpisane: naznaczone przemieszczeniem, rytuałem, pragnieniem, przetrwaniem. Interwencje Hlatswayo w ciemni destabilizują obraz fotograficzny, zmieniając traumę w abstrakcję. Maphutse buduje poetyckie asamblaże, które mówią o echach przodków, kobiecym dziedzictwie i wymazanych rodowych liniach. Postacie Shumby pękają i rozkwitają w dystopijnych krajobrazach, rozważając nad męskością, wiarą i nawiedzonymi przestrzeniami codzienności.
 

Razem ich prace tworzą żywe archiwum - intymne, ale konfrontacyjne - w którym ciało przechowuje to, co historia próbuje pogrzebać. Na tej wystawie artyści nie oferują odpowiedzi, ale nalegają na obecność: ucieleśnioną, fragmentaryczną, trwałą.