W Topografii skóry Artysta kontynuuje swoją intymną refleksję nad kruchością ludzkiego ciała. Spojrzenie Henka Serfonteina ma charakter niemal mikroskopowy; jego prace odsłaniają topografię skóry w najdrobniejszych szczegółach, ukazując, jak światło osiada na subtelnych fałdach naskórka lub jak z cienia wyłania się ślad dawno zagojonej rany. Twórczość ta zanurzona jest w poetyce światła i cienia, jednak jego wizja pozostaje przenikliwa i wykracza poza powierzchnię skóry. Artysta „zbliża się” do ukrytego chaosu obecnego w pozornie fotorealistycznym rysunku. Każdy ślad i każde wymazanie stają się aktem uważnego, empatycznego badania.

Pary niemal nieważkich ramion i dłoni stały się powracającym motywem w jego najnowszych pracach. Kończyny muskają, skręcają się i rozciągają, nabierając rzeźbiarskiego charakteru i monumentalności, mimo zachowanej intymności. Ich układy sugerują przedłużenie psychicznego „ja” — wskazują na samoświadomość. Dłoń jest nadwrażliwa. Jesteśmy naszymi dłońmi. Dłoń jest narzędziem miłości i współczucia, przemocy i gniewu, ochrony i odrzucenia. Daje, odbiera, koi, ale też stawia opór. Twórczość artysty wypływa z jego dłoni.